چه سخت میگذرد حالِ جمعه‌ها بی‌تو            نمی‌رسد که به جـایی دعای ما بی‌تو

تو نیستی و غمت کنج‌سینه پنهان است            بیا که هـیچ ندارد جهـان؛ صفا بی‌تو

نشسته ذکر فـرج در قـنوتِ منتظران            چـقدر نـدبه بخـواند دلِ گـدا؛ بی‌تو؟!

میان خیمهٔ غربت چقدر گریه کنی؟!            چرا نمرده کسی از غمت؟! چرا بی‌تو-

به راحتی سپری شد زمان؛ امامِ زمان؟!            بیا که سهـم زمـین شد فقـط بلا بی‌تو

شده‌ست حال دل ما خـراب‌تر از قبل            هنـوز نسـخهٔ ما مـانـده بی‌دوا؛ بی‌تو

اگر چه غایبی اما رسیده از تو رزق            نمی‌دهد به کسی آب و نان خدا؛ بی‌تو

هزار جان گـرامی فـدای چـشم ترت            دلـت گـرفـته و ابـری شده هوا بی‌تو

برای اینکه بـیایی به انـتـقام حـسـیـن            مـدام می‌شِکَـند بغـضِ کـربـلا بی‌تو!